Neden yazıyorum?Buna cevap aramakla başlayalım mı? Bir
şeylerden kaçmak için sanırım. Yazmak kaçmak mıdır? Ben insanlardan olaylardan
uzaklaşamıyorum.Kaçamıyorum.Yazarak kaçıyorum bende.
Kelimelere sığınıyorum.
Harfleri birleştirip kelime yapıyorum.Kelimelerle el ele tutuşup “cümle”
kuruyorum.Aslında kaçmakta o kadar kolay bir iş değilmiş.Bır şeylerden
kaçmak:dersten,okuldan,sorumluluktan,aileden,arkadaştan,hayattan,en zoru
kendinden ve öyle şeyler olur ki sevgiden kaçmak zorunda kalırsınız
.O zamanlarda
kelimeleri öyle kullanır,onlarla öyle dans edersiniz ki,onlar kimi zaman
içinizde kelebekler uçurur,kimi zamanda içinizi acıtır,bir şeyler saplar
görünmeyen tutulamayan.. Halbuki hep kaçan suçlanmaz mıydı?Şimdiye kadar biz
hep kaçanı kötü bilmedik mi? Yaşamak
kadar kaçmakta o kadar kolay değilmiş aslında ne dersiniz?Kaçmak yürek ister
aslında..
Her şeyden herkesten yeri gelir kendinden kaçmak, o savaş yürek
ister.. Bazen haksızlıkları kabullenemeyenlerin yaptığı iştir.. Ama biz o kadar
basit bakıyoruz ki aslında bu kelimeye birinin yaptığını onaylamadığımız da
bile
–Kolaya “kaçtı.” diyoruz..
Size göre kolay olan şeyin aslında
ona,karşıdakine sizin deyiminizle “kaçan”a ne kadar zor geldiğini
bilemezsiniz..Bilemeyiz.Ve eğer ki bir şeyleri kırıp dökecekseniz,geri
dönemeyeceğinizi bilseniz de,”eskisi gibi” bırakmayacaksanız bir şeyleri size tavsiyem
“Arkanıza bakmadan Kaçın..!!!”